نا امیدی و ابنای بشر

تا حالا به این فکر کردید که دنیای متمدن امروزی ما هزار سال قبل چه جوری بوده و اینکه آدم از زمانی که پا روی این کره خاکی گذاشته تا به امروز چقدر رشد و پیشرفت کرده. با این اوصاف می تونیم بگیم که گذر زمان با پیشرفت رابطه مستقیم داشته و گذشت زمان باعث پیشرفت میشه. حالا یه آدم نا امید رو در نظر بگیرید که مشکلات زندگی اونرو احاطه کرده و به نا امیدی رسیده و تصور میکنه که به هیچ عنوان مشکلش قابل حل نیست. در جواب این آدم میتونیم بگیم که همونطور که گذشت زمان باعث پیشرفت جامعه بشری شده میتونه همین گذشت زمان باعث حل شدن مشکلات نا امیدکننده بشه. پس دلیلی برای این ناامیدی وجود نداره

هوای بهاری و پنجره های بسته

این بزرگراه حکیم هم داستانهای جالبی برام داشته. امروز صبح داشتم توی بزرگراه رانندگی می کردم. هوای صبح بهاری سرمست کننده بود. همین جور که مشغول رانندگی بودم و از هوای عالی بهاری لذت می بردم. چشمم به ماشینهای اطرافم خورد. واقعا جای تعجب داشت. اکثر ماشینها شیشه های ماشینشون رو تا آخر بالا کشیده بودند. هیچکدومشون حواسشون نبود که از این زیبایی استفاده کنند. پیش خودم فکر می کردم که ما آدمها توی زندگی دنبال چی هستیم. مگه اینطور نیست که خدا این زمین رو با تمام نعماتش برای استفاده و لذت ما آفریده پس چرا ما حواسمون نیست که از این زیباییها بهره مند بشیم. اینو گفتم تا از همین لحظه به بعد حواسم باشه تا بتونم حداقل از همین نعمتهای زیادی که اطرافم هستش استفاده کنم که بعدا افسوسش رو نخورم.