رشد

1- فضای انتخاباتی این دوره به نظر من نشانگر چیزهای خیلی خوب بود. همه شاهد تبلیغات و تجمعات خیابونی طرفدارن کاندیداها بودیم. من خودم بشخصه خیلی خوشحالم و البته برایم باور نکردنی بود که پختگی اجتماعی مردم و جوانانی که در این تجمعات حاضر بودند به حدی رسیده بود که بدون اینکه زد و خورد و مشکل حادی پیش بیاد اینگونه و با این حجم به فعالیت بپردازند. حقیقتا می گویم از این اتفاق بسیار خوشحالم و از اینکه فضای کشورمون به این حد از رشد رسیده است دچار ذوق زدگی مزمن شده ام.

2- فرض کنید در فضای انتخاباتی دور قبل ریاست جمهوری باشیم و یکی از کاندیداها هم میر حسین باشه بنظرتون درصد مشارکت مردم چقدر بیشتر از این دفعه می شد و آیا شور و شوق انتخاباتی که این روزها شاهدش هستیم در آنروزها هم وجود می داشت؟ بنظر من که درصد مشارکت خیلی تفاوتی نمی کرد و شور و شوقی هم که امروز می بینیم در آنروزها وجود نمی داشت. در صورت درست بودن این گزاره دوتا نتیجه به ذهن من می آد: اول اینکه در این دوره مردم به این جهت که بهشون فشار اومده و معتی ریاست جمهوری احمدی نژاد رو فهمیدند به میدان اومدند و نکته دوم اینکه میشه با حضور در انتخابات اصلا نگذاشت که گزینه نادرستی انتخاب بشه و لازم نیست که چهار سال فرصتهای طلایی یک مملکت رو خراب کنیم تا به هیجان بیاییم و بخواهیم درستش کنیم. بنابراین به نظر من اون کسانی که در گذشته انتخابات رو تحریم می کردند و این دوره به پای صندوق می آیند یادشون باشه که می تونند توی همه انتخاباتها شرکت کنند تا نگذارند کار به اینجا کشیده بشه.

3- همیشه تصاویر راهپیمایی های بیست و دوم بهمن سال های اخیر رو که می دیدم پیش خودم می گفتم عجب جمعیت زیادی اومدند و تصورم این می شد که درصد بالایی از مردم تهران توی راهپیمایی شرکت کرده اند. تا اینکه وقتی تصاویر راهپیمایی طرفداران میرحسین از میدان انقلاب تا آزادی رو دیدم به نتیجه جدیدی رسیدم. تصاویری که من دیدم به همون عظمت راهپیمایی های بیست و دوم بهمن بود. افرادی که در این برنامه شرکت کرده بودند بخشی از طرفداران یک کاندیدا بودند و همین بخش تونسته بودند یک چنین تصاویری رو ایجاد کنند. اینجا بود که فهمیدم در برداشت جمعیت باید تجدید نظر کرد.